Archiwa blogu

Wilcze kobiety – Hanna Greń. Recenzja

„Wilcze kobiety” Hanny Greń to najlepsza część kryminalnego cyklu „W Trójkącie Beskidzkim”. Mocny jest tutaj nie tylko wątek główny, ale też kreacja bohaterów. Tych już znanych i nowych, którzy nie tylko dynamizują narrację, ale po prostu nią trzęsą. Testosteronu tu co nie miara, a pierwiastek żeński tylko łagodzi męską drapieżność. Nie oznacza to jednak, że mamy do czynienia ze słodkimi kobietkami. Takich tu nie uświadczymy.

Książka Wilcze kobietyHanna Greń stworzyła intrygującą, trzymającą w napięciu fabułę. I choć kryminały spod jej pióra są zwykle w wersji soft, to tym razem możemy liczyć na sporą dawkę nie tylko brutalności, ale też perwersji. Taka kombinacja wyszła książce „Wilcze kobiety” na dobre. Niby mamy do czynienia z dominującym motywem gangsterskim, ale to tylko przykrywka dla znacznie ciekawszych wątków. Autorka nie bała się wejść na ścieżkę tematów tabu i trochę nimi pożonglować.

Oto toczy się śledztwo, nad którym pochyla się kilku komisarzy. Kiedy jeden świadek ginie, a drugi znika, widmo prostej sprawy oddala się w mig. Szczególnie że do kompletu w ręce mężczyzn wpadają dodatkowe zwłoki, które mają jakiś związek z gangsterskim światkiem, w który wsiąknęli. Kto tu pociąga za sznurki? Kto kogo chce uciszyć? Kogo zgubi pewność siebie? A kto coś zrozumie? Między kwestiami kryminalnymi kryją się niuanse z pogranicza psychologii. Wszak przecież to, co się dzieje, nie dzieje się bez przyczyny.

„Wilcze kobiety” to mroczna, intrygująca rozrywka, w której kolejne odkrywane karty nie pozwalają ucelować trafnego rozwiązania ani komisarzom, ani czytelnikowi.

Hanna Greń, „Wilcze kobiety”, Replika 2018

Blog Książki na czasie jest patronem medialnym książki!

Reklamy

Uśpione królowe – Hanna Greń. Recenzja

„Uśpione królowe” to obyczajowe preludium do kolejnych tomów cyklu „W trójkącie beskidzkim” Hanny Greń. Czy drugie wydanie tego tytułu ma szansę zawojować rynek?

Książka Uśpione króloweTrochę miałam problem z tą książką, bo nie czytałam pierwszej wersji zatytułowanej „Cień sprzedawcy snów”, a przygodę z tym cyklem rozpoczęłam od kolejnych – „Cynamonowe dziewczyny” i „Otulone ciemnością”. I o ile te dwie pozycje naszpikowane były kryminalnymi motywami, to ta, która do nich wprowadza, jest mocno myląca. Trochę tak jakby autorka badała grunt, żeby potem wystrzelić z pełną mocą.

Mamy więc dwóch policjantów i dwie kobiety, które w jakiś sposób łączą się z seryjnym mordercą zwanym Sprzedawcą Snów. Choć fabuła krąży wokół makabrycznych zbrodni, a Hanna Greń przywołuje retrospektywne wspomnienia oprawcy, to jest tego mało. Narracji nie brak dynamiki, żywych dialogów i galopujących wątków – w tym odkrywania koligacji jednej z bohaterek z zabójcą.

Miłosne i seksualne perypetie policjantów niekoniecznie są jednak tym, czego można oczekiwać po tej pozycji, sugerując się marketingowym opisem. A tymczasem stanowią dominantę w książce „Uśpione królowe”. Jeśli więc ktoś liczy na rasowy kryminał, to się mocno rozczaruje. Do tego tytułu można bowiem podejść tylko w jeden sposób – traktując go jako obyczajówkę z nikłym mrocznym wątkiem. I jako nieśmiały początek serii „W trójkącie beskidzkim”. Wtedy w jakiś sposób się on broni.

Hanna Greń, „Uśpione królowe”, Replika 2017

Światełko w tunelu – Hanna Greń. Recenzja

Kryminał obyczajowy w wydaniu Hanny Greń to nie tylko dobry miszmasz gatunków, ale też umiejętne i konsekwentne żonglowanie emocjami. „Światełko w tunelu” nie rozczaruje nikogo, kto czekał na dalsze perypetie Kornelii Pliszki.

Książka światełko w tuneluTym razem kobieta przepada jak kamień w wodę. Zresztą koniec pierwszego tomu o takim właśnie tytule sugerował, że autorka ewidentnie wpuściła czytelnika w maliny. Po co bowiem zapowiadać kontynuację, jeśli sprawy przybrały taki a nie inny obrót. Tymczasem „Światełko w tunelu” staje się swoistym pościgiem i to na kilku frontach. O swoje miejsce toczy tutaj walkę nie tylko prawda, ale też serce, które skutecznie ucisza podszepty rozumu.

Hanna Greń mocno rozbudowała warstwę obyczajową, wysuwając na plan pierwszy emocjonalność bohaterów w obliczu zaistniałej sytuacji. Co prawda wątek kryminalny turla się do przodu, ale znacznie ciekawsza okazuje się wewnętrzna szarpanina. A ta dotyczy zarówno Gerarda, jak i Kornelii. Tylko, że każde z nich przeżywa ją osobno. Autorka snuje narracje z dwóch perspektyw, a kiedy dochodzi do konfrontacji, atmosfera gęstnieje.

Liczne niedopowiedzenia między bohaterami sprawiają, że wiele tu sytuacji nieco komicznych, ale nie jest to już tak uwypuklone jak w pierwszej części. Teraz istotą jest nie tyle wyjaśnienie tajemniczego pożaru, co związek z widmem końca i ta kwestia jest bardziej intrygująca. Wątek kryminalny nieco na tym cierpi, choć Kornelia szybko zyskuje tutaj status sprawcy a nie ofiary. Mimo to kwestia tego, co naprawdę stało się w jej domu, zastanawia aż do finiszu. Ot, taka pułapka dla czytelnika.

Czy Kornelia zobaczy światełko w tunelu we właściwym momencie? Trzeba się przekonać.

Hanna Greń, „Światełko w tunelu”, Replika 2017

Blog Książki na czasie jest patronem medialnym książki!

Zobacz również:
„Jak kamień w wodę”

Jak kamień w wodę – Hanna Greń. Recenzja

Inteligentna opowieść pełna komizmu sytuacyjnego, choć wszystko to w kryminalnych oparach. Można? Można, szczególnie jeśli za snucie takiej fabuły bierze się Hanna Greń.

Książka Jak kamień w wodę Hanna GreńKsiążka „Jak kamień w wodę” otwiera serię „Polowanie na Pliszkę” i jest to start świetny, bo składa się na niego dobrze poprowadzona fabuła bazująca na wątku kryminalnym. On też staje się trampoliną dla innych, które Hanna Greń łączy w kompletną całość. Tym samym pokazuje, że polska powieść obyczajowa może mieć nieco inne oblicze. I taka odsłona ma swoje atuty.

Mylenie tropów jest tutaj dobrze zaplanowane, dzięki czemu śledztwo, którego jesteśmy świadkami nie jest takie oczywiste. Może jego przebieg wymyka się spod kontroli, kiedy do głosu dochodzą porywy serca i ciała, ale kompletnie mi to nie przeszkadzało. Gdybym oczekiwała bardziej mrocznego i brutalnego klimatu, po prostu sięgnęłabym po inną książkę. A tak narracja biegnie przez niewielkie zakręty, które tylko dodają smaczku. Hanna Greń po raz kolejny doskonale żongluje poszczególnymi wątkami, nie podając rozwiązania na tacy.

Nie mogę ukryć, że Kornelia Pliszka dołączyła do moich ulubionych bohaterek literackich. Jej samodzielność, hardość i cięty język autorka zmiksowała w idealnych proporcjach, a ja takie zestawienia bardzo lubię. Szczególnie, że cechy te kompletnie nie wykluczają innych, jak choćby wrażliwości, której ta bohaterka ma w sobie spore pokłady.

Najlepszym punktem książki „Jak kamień w wodę” jest zakończenie. Niespodziewane i intrygujące, ale też zapalające w głowie czerwoną lampkę. Bo jak to tak? Skoro szykuje się druga część serii „Polowanie na Pliszkę” – „Światełko w tunelu”, to takie rozwiązanie wątków jakoś nie mieści mi się w głowie i choć jestem czytelniczo usatysfakcjonowana, to coś czuję, że tak poprowadzony finał to dobre preludium do kolejnego tomu. I z tą myślą pozostanę jeszcze przez jakiś czas.

Hanna Greń, „Jak kamień w wodę”, Replika 2017

Blog Książki na czasie jest patronem medialnym książki!

Zobacz również:
„Otulone ciemnością” Hanny Greń

Otulone ciemnością – Hanna Greń. Recenzja

Za jakie grzechy można pokutować? A za jakie zginąć? Hanna Greń i jej książka „Otulone ciemnością” dowodzą, że nie mają one terminu ważności, a ich konsekwencje rzutują na kolejne pokolenia i zmuszają do radykalnych działań. Wbrew prawu, z pozorną zgodnością z sumieniem.

Książka Otulone ciemnościąIntrygująco i zagadkowo jest tutaj już od samego początku. Giną kobiety bardzo różne, ale mają wspólny mianownik w osobie Aleksandra Podżorskiego – byłego gangstera, który usilnie walczy ze złą sławą. Czy to on jest Całunnikiem? Wiele tropów to sugeruje, ale sprawa ta jest bardziej skomplikowana niż mogłoby się wydawać.

Kiedy śledztwo bierze na swoje barki charyzmatyczna i harda komisarz Benita Herrera, od emocji buzuje już na każdym kroku. Raz, że morderca jest sprytny. Dwa, że potencjalny podejrzany umie pogrywać z policją. Trzy, że relacje między nimi a Herrerą zmierzają w niebezpieczną stronę, która może przyćmić racjonalną ocenę sytuacji. Przybywa dylematów i poszlak. Atmosfera staje się wyjątkowo nerwowa i szalenie się udziela.

Hanna Greń z ogromną precyzją buduje napięcie, wciąga w historię, skłania do samodzielnego tropienia mordercy, jednocześnie podsuwa kłody pod nogi w postaci mylnych wskazówek. Świetna kryminalna uczta, której nie chce się kończyć, choć ciekawość w pewnym momencie wkracza na wysokie obroty.

Książka „Otulone ciemnością” może wywołać sporą dyskusję. Motyw religijny przeplata się tu i łączy z praktykami seksualnymi wychodzącymi poza przyjęte normy. A wszystko to staje się siłą napędową głównego wątku, czyli tajemniczych morderstw. Gdzie naprawdę jest ich źródło? Kto ma motyw? Czy nawet w dobrym planie może pojawić się skaza, która go zniweczy? Gęsto tutaj od pytań. Gęsto też od przypuszczeń. A ostateczną odpowiedź wcale nie łatwo. I bardzo dobrze. Dzięki temu książka ta stanowi rewelacyjną mroczną rozrywkę, a jednocześnie wyzwanie, które fani gatunku powinni podjąć ochoczo.

Zamykając tę książkę, miałam poczucie… błogości. Ale to uczucie jest w stanie zrozumieć tylko ten, kto stawia sobie wyzwania, wybierając takie a nie inne powieści, jednocześnie oczekując od danej pozycji niebanalnych rozwiązań, odważnych wątków i kontrolowanego żonglowania nimi. U Hanny Greń dostałam to wszystko w pakiecie. I moje czytelnicze ego zostało połechtane sowicie. Tak trzymać!

Hanna Greń, „Otulone ciemnością”, Replika 2016

Blog Książki na czasie jest patronem medialnym książki!

%d blogerów lubi to: